İran’daki rejim, ABD ve İsrail’in haftalar süren baskısına rağmen çökmüş görünmüyor. Yabancı çağrılar ve rejim değişikliği yönündeki söylemler, politik yapıda kırılmaya yol açmadı. Güvenlik kurumları muhalefeti sert şekilde bastırıyor; liderler ise kararlılık ve dayanıklılık mesajları yayıyor.
Analistler bu krizi geçmiş krizlerle kıyaslıyor; dış baskıya karşı İran’ın çoğu zaman dayanıklılık gösterdiğini vurguluyor. Rejim söylemi, ulusal egemenlik ve dış müdahaleye direnci ön plana çıkarıyor. Protestolar ara sıra yükseliyor, ancak politik dengeyi sarsacak geniş çaptaki bir hareketlilik görünmüyor.
Stratejik olarak İran, coğrafi derinlik, bölgesel vekiller ve merkezi karar alma süreci sayesinde hızlı bir liderlik değişimini önleyebiliyor. Dış baskı, insan sermayesi ve sosyal harcamaları kısıtlayarak ekonomi üzerinde baskı kuruyor. Ancak bu durum, rejimler arası zaaflardan ziyade direncini güçlendiriyor.
Taktik düzeyde Ürdün, Irak ve Basra Körfezi’nin konumları, İran’ın etki operasyonları ve caydırıcılık duruşuyla ilgili belirgin bir önem taşıyor. ABD-İsrail çabası, hızlı bir çöküşü önlemek ve müzakere için alan bırakmak üzere dikkatli bir denge kuruyor. Uzun vadede belirsizlik var: ateşkes görüşmeleri belki müzakereye dönüşür, yoksa uzayan bir çatışma ve artan bölgesel sızıntılarla sonuçlanır.
